यी प्रदर्शनहरू केवल अभूतपूर्व मात्र होइनन्, यसले यस हिमाली राष्ट्रमा राजनीतिक वर्गप्रति फैलिएको असन्तुष्टिलाई पनि प्रतिबिम्बित गर्छ।
राजनीतिक नेताहरूप्रति देखिएको आक्रोश स्पष्ट छ, किनभने केही मन्त्री र अन्य नेताहरूको घर तोडफोड र आगजनी भएको छ।
केही नेता, जसमा मन्त्रीहरू पनि छन्, सुरक्षा निकायसँग आश्रय लिएको भनिएको छ।
हालसम्म प्रदर्शनकारीहरूले व्यापक भ्रष्टाचारविरुद्धको नाराबाहेक कुनै ठोस माग प्रस्तुत गरेका छैनन्। प्रदर्शनहरू स्वतःस्फूर्त देखिन्छन् र कुनै संगठित नेतृत्व देखिँदैन।
यद्यपि प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीले राजीनामा दिएका छन्, तर उनलाई कोले प्रतिस्थापन गर्ने वा अन्य कुनै शासन संरचना प्रस्तावित भएको छ कि छैन भन्ने स्पष्ट छैन।
वरिष्ठ राजनीतिज्ञहरू धेरैजना लुकेका कारण अहिले नेतृत्वको अभाव छ। सुरक्षा प्रमुखहरू र प्रशासनिक अधिकारीहरूले शान्तिका लागि अपिल गरिरहेका तथ्यले राजनीतिक नेतृत्व पछाडि परेको संकेत गर्छ।
अहिलेलाई नेपालमा सत्ताशून्यता देखिन्छ। यदि छिट्टै सरकार वा कुनै अन्तरिम संरचना बनेन भने हिंसा झन् कुरूप रूप लिन सक्ने सम्भावना छ।
नेपाली सेना प्रतिष्ठित छ, र शान्ति कायम गर्न उनीहरूको भूमिका हुन सक्छ। यद्यपि उनीहरूले माओवादीहरूसँग लामो गृहयुद्ध लडे पनि, कानून र सुरक्षा व्यवस्थापन मूलतः प्रहरी र अन्य सुरक्षा निकायको जिम्मेवारी भएकाले उनीहरू त्यसमा हिच्किचाउने देखिन्छन्।
तर अहिले कसैले नेतृत्व लिनैपर्छ।
बंगलादेश र श्रीलंकाका विद्रोहभन्दा भिन्न, यहाँ जनतामा सम्पूर्ण राजनीतिक वर्गप्रति असन्तुष्टि छ, दशकौँदेखि मुलुकको दुर्व्यवस्थापन गरेको आरोपसहित।
सन् २००८ मा माओवादीहरू मूलधारमा आएपछि र नेपाल गणतन्त्र बनेपछि अहिलेसम्म १४ जना प्रधानमन्त्री भइसकेका छन्। सत्ताका लागि निरन्तर भएको राजनीतिक चलखेल, दलहरूले पटक–पटक गरेका गठबन्धन परिवर्तनहरूले धेरैलाई, विशेष गरी युवाहरुलाई, निराश बनाएको छ।
नेतृत्व वा प्राधिकरणको अभावमा नेपालमा के हुन्छ भन्ने अनुमान गर्न कठिन छ।
हालको प्राथमिकता भनेको शान्ति र स्थिरता कायम गर्नु हो।
बढ्दो प्रदर्शन र जनआक्रोश कम नदेखिएपछि प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीसँग राजीनामा दिने बाहेक विकल्प बाँकी रहेन। उनले सन् २०२४ को जुलाईमा नेपाली कांग्रेस पार्टीको समर्थनसहित चौथो पटक पदभार सम्हालेका थिए।
नेपाली कांग्रेसको केन्द्रीय कार्यालय र नेताहरूको घर प्रदर्शनकारीहरूले तोडफोड गरेका छन्। काठमाडौंसहित विभिन्न क्षेत्रमा लगाइएको अनिश्चितकालीन निषेधाज्ञालाई अवज्ञा गर्दै उनीहरूले प्रदर्शन गरेका हुन्।
सोमबार भएको भ्रष्टाचार र सामाजिक सञ्जाल प्रतिबन्धविरुद्धको प्रदर्शनमा १९ जनाको मृत्यु भएपछि धेरै नेपालीहरू अझै स्तब्ध छन्। यो अशान्ति यस हिमाली राष्ट्रका लागि दशकौँकै सबैभन्दा खराब मानिएको छ।
यद्यपि आन्दोलनको सुरुवात सामाजिक सञ्जाल प्रतिबन्धबाट भएको थियो, तर भ्रष्टाचारविरुद्ध ठोस कदम नचालिएको जनधारणाका कारण व्यापक असन्तोष फैलिएको छ। प्रदर्शनकारीहरूले जवाफदेहिता र शासकीय सुधारको माग गरेका छन्।
सिस्ने पश्चिम नेपालको एउटा हिमाल हो । हिमालजस्तै दृढ भएर डिजिटल पत्रकारितालाई अगाडि बढाउन हामीले यो नाम रोज्यौं । हिमालजस्तै दृढ भएर अघि बढ्न संकल्प गर्ने यो हाम्रो सानो प्रयास हो ।
